Ik ga toch zeker niet zweten, hè?
Sportdag ROC Tilburg: 100 leerlingen, voornamelijk meiden tussen de 16 en de 18 jaar.
Ze hebben 6 sportlessen op 1 dag.
Een daarvan is Nia.
Verplicht.
Ik geef 3 lessen voor elk 20 leerlingen.


Met de presentielijst in mijn hand sta ik, in mijn hippe veel te dure Nia danskleding, opgetogen klaar om ze te verwelkomen. Langzaam druppelt klas 1 de zaal binnen; “O nee, dit is toch niet vermoeiend, hè?” Adem in Sas, dit kan je. “Is dit óók al op blote voeten?” Zet de energie neer Fekkes, als jij je passie voelt, voelen zij hem ook. “Het is koud hier, ik houd mijn jas aan, hoor”. Adem uit, als de muziek straks aan gaat gaan ze het voelen. Maar het gaat door; “Wat is Nia in hemelsnaam?”, “Ik ga hier toch niet van zweten, hè?”, “Ik  mag niet meedoen, wil je het bewijs zien?” De stoelen achter in de zaal vullen zich met Nia-geëxcuseerde leerlingen. En nadat ik van nog van zeven anderen kwaaltjes, medische statuten en andere ongemakkelijkheden aandachtig heb aangehoord, kunnen we beginnen. Adem uit. Krachtig met mijn headset op (overwicht kan je dus gewoon kopen want als jullie twee blijven giechelen in jullie glittertruitjes, schroef ik gewoon het volume omhoog) vertel ik wat Nia is en wat ze van de les kunnen verwachten. We checken in. Zij bij mij, ik bij hun. Maken we als groep eindelijk echt contact.

Track 1 blaast door de boxen. Extra aandacht geven aan de drie heren onder hen is essentieel om ze erbij te houden en ze op hun gemak te laten voelen. De kracht van positieve feedback doet heel even zijn werk, maar verliest aan effect na track 2. Als een vis in een woestijn voelt heer1 tijdens track 3 de vrijheid om, dwars tegen alle beats per minute in, zijn eigen voetbal trainingskamp te organiseren. Gaaf. Heer2 begint, ondanks zijn in de weg hangende gouden ketting, super enthousiast. Helaas creëren de priemende ogen van zijn aan de kant zittende vriend, een dusdanige sociale druk dat hij bij track 4 naast hem gaat zitten. Super. Heer3 nagelt zich bij track 5 op sommige momenten zo verstijfd aan de grond waardoor hij het standbeeld van Koning Willem II op de Heuvel in Tilburg aardig begint te evenaren. Wel grijpt hij daarbij zijn kans om zo onopvallend mogelijk naar de dansende dames te kijken. Te gek. Maar we gaan door. De meiden gaan meer en meer los en we dansen. We lachen. Ik geniet en geef wat ik te geven heb. Dit is Joy of Movement zoals Nia het bedoelt.

En mag het? Mag het dat 17 jonge mensen zich op deze leeftijd ongemakkelijk voelen bij ongewone Freedance moves, eigen creatieve improvisaties en andere onconventionele bewegingen? Ja, dat mag en is helemaal oké. Ze willen en dat zie ik. Dus we gaan door. Geen oordeel en alles mag zijn nu. Track 6. In mijn ooghoeken zie ik heer2 ineens heftig swingend op zijn stoel zitten. Ik lach intern en wed met mezelf voor een nieuwe trui dat hij weer terug in the game is bij track 7. Na een tijdje gaat hij met een enorm gevoel voor ritme een eigen Freedance houden voor zijn stoel en dan kop ik hem in: “Hier vooraan is nog een plekje vrij meneer..” Mijn trui hangt nu aan een zijden draadje. Zal hij voor heel even zijn ego samen met zijn in de weg hangende ketting vergeten? En ja hoor, volledig op de verse beat van Track 7 slingert hij zijn ketting af, gooit zijn jas in de hoek en neemt mijn uitnodiging aan. Hij danst. Volop. We dansen allemaal. Yes.

Als we klaar zijn mag ik zowel ongezouten, als mooie als opmerkelijke feedback in ontvangst nemen (“denk je dat mensen soms blowen voordat ze Nia doen?”). Maar vooral zie ik met grote dankbaarheid hun mooie open blikken.

Prachtig.
Laat klas 2 en 3 maar komen.
Morgen shoppen voor een nieuwe trui als remedie voor een bak onvoorstelbare spierpijn.